از اون روزائیه که دلم میخواد به عالم و آدم گیر بدم....تو آینه خودمو نگاه میکنم...همون "من" همیشگی و تکراری...همون چشمای مشکی ...همون ابروهای هشتی... همون نگاه بی اعتقاد و غمزده... همون موها...همون صورت که داره به من نگاه میکنه...بی هیچ تغییری....کلافه ام....شیطان زیر جلدم می دوئه...آینه رو با یه ضربه ی محکم میشکنم ولی نه با دست(!)...(هنوز اونقدر خودمو دوست دارم)....خب...حالا....چی میبینم؟...هزار تا "من" همیشگی و تکراری...هزار چشم مشکی...هزار ابروی هشتی....هزار نگاه بی اعتقاد و غمزده....هزار هزار "من"که همگی دارن به من نگاه میکنن!