یادم میاد خیلی وقت پیش ها یه سال برای عید دو تا ماهی قرمز کوچولو خریده بودیم.یکی از این ماهی ها خیلی بی قراری میکرد،چند باری هم خودشو از تنگ آب انداخته بود بیرون که به موقع به دادش رسیده بودیم.یه بار که میخواستم آبشون رو عوض کنم بردمشون تو آشپزخونه و ماهی ها رو با آب تنگشون ریختم تو یه ظرف دیگه تنگ آبو شستم ، توشو پر آب کردم و گذاشتم تا کلرش بره واز آشپزخونه رفتم بیرون.وقتی برگشتم دیدم فقط یکی ازماهی ها تو ظرفه رو زمینو نگاه کردم دیدم ماهی بیچاره باز خودشو پرت کرده بیرون...به نظر میرسید خیلی وقت از پرت شدنش میگذره،چون  بدنش خشک بود و آبشش هاشم تکون نمیخورد.خواستم برش دارم بندازم تو آب ولی از فکر اینکه ممکنه مرده باشه چندشم شد.دستمو خیس کردمو با نوک انگشتام آب ریختم روش... وای خدا... باورش برام سخت بود... چشماشو به سمت من برگردوند،انگار داشت به من نگاه میکرد...کمتر از یک ثانیه همینطوری خشکم زد و نفسم حبس شد، بعد سریع برداشتم و انداختمش تو تنگ،...چقدر لذت بخش بود دیدن شنا کردنش،انگار با نفس کشیدن اون نفس کشیدن برای منم راحت تر شده بود.

همیشه حس میکردم ماهی ها موجودات بی احساسی هستند ولی شاید بچگانه به نظر برسه اگه بگم تو اون لحظه تو نگاه اون ماهی احساس موج میزد...

شاد باشین و پیروز

در پناهش...

خانم گل